Wycieczki górskie
Ostatni tydzień grudnia 2024 w Beskidzie
Jest on położony około 10 minut pieszo od stacji PKP Piwniczna, oferuje luksusowe pokoje, śniadania, saunę i basen.
Z Piwnicznej do Chatki Magóry
Żegiestów Zdrój - Muszyna
Młodów - Cyrla - Piwniczna
Trzy dni i Sylwester w Beskidzie Śląskim
Sylwester Wisła Głębce - Przełęcz Kubalonka - Stożek - Szosowo - Wisła
Nowy Rok 2025 Trzy Kopce Wiślane
Ustroń Zdrój - Czantoria Mała - Czantoria Wielka - Wisła
Ostatni dzień przeznaczamy na wejście na Czantorię. Startujemy na stacji Ustroń Zdrój, maszerujemy przez centrum, zaliczamy pączkarnię i podchodzimy pod parking z początkiem szlaku. Trochę wyżej mijamy Ołtarz Naszej Małej Ojczyzny, podchodzimy pod Czantorię Małą, dalej grzbietem idziemy do stacji górnej kolejki linowej Poniwiec Czantoria Mała, a potem do Chorskiej Chaty, gdzie jemy zupę czosnkową. Stąd już niedaleko do Czantorii Wielkiej (995 m n.p.m). Zakładamy raczki, by bezpiecznie zejść do Przełęczy Beskidek. Tu już nie ma ani śladu zimy. Schodzimy po suchych liściach do Jaworek. Stąd już po płaskim maszerujemy do Wisły. Po drodze zatrzymujemy się w karczmie, a potem w "Browarze Wisła", mieszczącym się tuż przy stacji Wisła Zdrój. Zaczyna mocno padać śnieg. Zanim dotrzemy na kwaterę, będzie już biało.Kończymy nasz tygodniowy pobyt w górach. Następnego dnia wracamy najpierw do Katowic, a potem do Warszawy.
Zakończenie roku 2023 w Beskidzie Niskim - Wysowa Zdrój i okolice
W ofercie, oprócz noclegu z wyżywieniem, zabawy tanecznej, znajdował się pakiet zawierający masaż. Spędzenie tego czasu ze znajomymi w ciekawym miejscu, było dla nas bardzo atrakcyjnym pomysłem.
Szybko zdecydowaliśmy się na wyjazd, mając w planach wcześniejsze przybycie do Wysowej Zdrój i zwiedzenie najbliższej okolicy.
28 grudnia 2023r. - dzień drugi
Mapa
Z przystanku w Wysowej Glinik pojechaliśmy autobusem do Klimkówki. Tu znajduje się zapora i rozległe jezioro na rzece Ropa. Szlak prowadził nas wzdłuż zbiornika i nagle urwał się na ogrodzonym i zamkniętym terenie tamy. Niestety nie było możliwości przedostania się na drugą stronę. Mocno zniesmaczeni tym faktem, musieliśmy wrócić do głównej szosy. Do autobusu jadącego w kierunku Uścia Gorlickiego było trochę czasu, więc pomaszerowaliśmy na kolejny przystanek. W miasteczku obejrzeliśmy z zewnątrz Cerkiew św. Paraskewy Więcej informacji o cerkwi.
Trudno też było pominąć znajdujący się tuż przy drodze Cmentarz z I Wojny Światowej. Ponieważ w małej restauracyjce było akurat przyjęcie, musieliśmy zadowolić się kawą wypitą na stacji benzynowej i pieszo udać się do następnej miejscowości Kwiatoń. Mimo, iż wędrowanie było mało przyjemne: najpierw szliśmy chodnikiem a potem szosą, cel okazał się wspaniały. Cerkiew św. Paraskewy w Kwiatoniu jest obiektem unikatowym, wpisanym na Listę UNESCO. Ku naszej radości, cerkiew była nie tylko otwarta, ale przybywający tu turyści, mogli wysłuchać opowieści lokalnego przewodnika. Bardzo zadowoleni z tej wizyty udaliśmy się Skwirtnego obejrzeć Cerkiew św. Kosmy i Damiana,Więcej informacji o cerkwi, następnie Cerkiew Opieki Matki Bożej w Hańczowej. Więcej informacji o cerkwi
Znowu zatoczyliśmy pętlę i wróciliśmy do Wysowej Zdrój.
Było to kolejne, niesamowite spotkanie z przyrodą i architekturą podczas naszej wyprawy. Z cmentarza wróciliśmy do "Bazy SKPB", następnie skierowaliśmy się do wsi Regietów w poszukiwaniu kolejnej, zabytkowej cerkiewki. Po drodze minęliśmy prywatne muzeum, które raczej przypominało składzik staroci. Udaliśmy się jeszcze na pobliski cmentarz łemkowski. Świątynię (kaplicę) znaleźliśmy na końcu wsi. Był to malutki, murowany budynek, zamknięty na głucho tuż przy dość okazałej, nowej cerkwi. Więcej o cerkwi. Byliśmy trochę rozczarowani wizytą w Regietowie, zaczeło już zmierzachć, gdy udaliśmy się w drogę powrotną. Już przy zapalonych czołówkach wróciliśmy do Wysowej.
Jesienne wędrowanie po Beskidzie Małym, listopad 2023
Przygotowujemy plan na 3 dni. Startujemy w “Zaduszki” 2023.
Pięć dni na biegówkach w Szklarskiej Porębie 2023
Teraz postanowiłam zrobić wyjątek. Zwłaszcza, że wybraliśmy się z Mirkiem do Szklarskiej Poręby pociągiem, więc było mnóstwo czasu w podróży na opisanie pobytu.
Z Warszawy Centralnej wyjechaliśmy w niedzielę, po godzinie dwudziestej drugiej. Nocna podróż miała taką zaletę, że zyskaliśmy cały następny dzień na bieganie. O spaniu nie było mowy, bo pociąg był pełny, ale od Wrocławia jechaliśmy już sami, więc można było się zdrzemnąć. Noclegi mieliśmy zarezerwowane w pensjonacie Złoty Kłos, w dzielnicy Biała Dolina, skąd jest blisko do tras biegowych.
Pierwszy dzień przeznaczyliśmy na rozgrzewkę. Wspięliśmy się do góry, do trasy Dzielne Klapki, potem Szklarską Drogą pobiegliśmy do nieczynnej Kopalni Stanisław. Następnie do Rozdroża pod Cichą Równią, a stąd trasą - PGE spadliśmy do Polany Jakuszyckiej. Należało koniecznie odwiedzić nowo powstały obiekt- Dolnośląskie Centrum Sportu. Spróbowaliśmy kawy i słodkiego deseru. Obejrzeliśmy taras widokowy i zajrzeliśmy do restauracji na piętrze. Potem tą samą trasą wróciłam do pensjonatu, gdyż Mirek wybrał wersję z pociągiem.
We wtorek postanowiliśmy wyruszyć trasą przy torach, przez Hutę do Polany Jakuszyckiej. Dzień był słoneczny i ciepły. Tym razem poranną kawę wypiliśmy w Hotelu Jakuszyce Sport & Spa. Następnie wdrapaliśmy się na Samolot i tam na górnych trasach pokręciliśmy kilka kółeczek, potem spadliśmy KGHM Miedź do Działu Izerskiego i dalej na polanę, a potem do Biatlonu, na grzane piwo. Następnie wzdłuż torów przez Hutę wróciliśmy na nocleg. Przed zmierzchem roztopione od słońca tory zaczęły przymarzać, więc powrót był dość szybki.
Następnego dnia, który był również słoneczny, udaliśmy się szynobusem z przystanku Huta, przez Harrahov do Korenova. Pociąg był zatłoczony, mimo to zabrał wszystkich narciarzy. My, jako nieliczni, pojechaliśmy dalej. W małej, czeskiej miejscowości Korenov byliśmy jedynymi wysiadającymi. Uwagę naszą przykuła informacja o znajdującym się tu Muzeum Kolejnictwa. My jednak ruszyliśmy dalej, w kierunku nielicznych domostw, wypatrując żółtego szlaku. Okazał się on wybitnie pieszy, z głęboko zapadniętymi śladami butów, wąski, mocno oblodzony. Zupełnie nie nadawał się do jazdy na biegówkach. Spotkani po drodze Czesi określi go mianem "Katastrofa". My dzielnie walczyliśmy z trasą, zdejmując narty przy większych przeszkodach (poprzecznych strumieniach) i stromiznach. Nagrodą były piękne widoki oraz mijany po drodze Wodospad. W dość wolnym tempie dotarliśmy do niebieskiego szlaku i przygotowanej tu trasy biegowe,j ze zrobionym po jednej stronie torem. Już gładko, ale cały czas na podbiegu dotarliśmy do parkingu
i Hospody na Izerce. Spróbowaliśmy tutejszej kawy oraz szarlotki, następnie ruszyliśmy w drogę powrotną. Teraz był krótki, szybki zjazd w dół, ten sam odcinek trasy, którym przyszliśmy. Za ostrym zakrętem znaleźliśmy pieszy szlak (skrót) prowadzący do mostu na Izerce, po polskiej stronie. Odpięliśmy narty i zeszliśmy stromo w dół ku rzece. Potem już gładko, po polskiej stronie dobiegliśmy do schroniska Orle, wspięliśmy się na trasę tuż za schroniskiem i potem szybkim zjazdem dotarliśmy na Polanę Jakuszycką i dalej wzdłuż torów, przez Hutę dojechaliśmy na nocleg.
Kolejny dzień postanowiliśmy znowu spędzić u naszych sąsiadów. Tym razem z Huty szynobusem podjechaliśmy na Polanę Jakuszycką. Potem trasą do Orlego, następnie wzdłuż rzeki, przez most do wsi Izera. Drewniane domostwa migały nam z lewej strony, a my długą, prostą trasą biegliśmy do odśnieżonej szosy. Następnie, wśród lasów prościutko do Smedavy, na przepyszne knedle z borówkami i twarogiem. Zaskoczyło nas to, co zobaczyliśmy na miejscu. Zamiast, sentymentalnego, drewnianego budynku, stał murowany, potężny obiekt, jeszcze w trakcie budowy. No cóż przyszło nowe. Na szczęście zgłodniali biegacze nie zostali odprawieni z kwitkiem. Knedle były te same, tak samo pyszne. Naładowani energią, ruszyliśmy kawałek tą samą trasą, tylko pod górę. Na skrzyżowaniu, gdzie stała buda z barem odbiliśmy w prwo i dalej prosto, w większości na zajeździe dotarliśmy do parkingu w Izerce. Tu już znaną z poprzedniego dnia trasą, dojechaliśmy do Orlego, potem prosto do Polany Jakuszyckiej i przez Hutę do domu. Następnego dnia pogoda bardzo się popsuła. Zaczęło się od lekkiego opadu. Nie zrażeni warunkami, pobiegliśmy przez Hutę do Hotelu Jakuszyce na kawę. Mieliśmy zamiar przeczekać chwilowe niedogodności. Po wyjściu z hotelu zaczęło lać intensywnie. Do polany dojechaliśmy już w strugach deszczu. Schroniliśmy się w Śląskim Centrum Sportu. Podjechał pociąg, więc długo się nie namyślając zdecydowaliśmy odwrót. Niestety okazało się, że w tym roku, był to ostatni dzień biegania. W sobotę lało od rana. Pociąg mieliśmy po 15:00, więc zrezygnowaliśmy z biegania w deszczu.
Góry Stołowe zimą, grudzień 2022
Tegoroczną przerwę świąteczną między Bożym Narodzeniem a Sylwestrem postanowiliśmy spędzić w Górach Stołowych.
Wyruszyliśmy nocnym pociągiem 26 grudnia 2022, do Wrocławia. W zabytkowym, wrocławskim dworcu wypiliśmy poranną kawę i przesiedliśmy się na pociąg kolei śląskich, do stacji Domaszków. Prawie 8 km, szliśmy asfaltową szosą do Międzygórza. Po drodze zawitaliśmy do restauracji w "Domu przy wodospadzie" na pyszną kawę i ciacho. Obejrzeliśmy atrakcję - "Wodospad Wilczki", następnie wyruszyliśmy na szlak wiodący na Śnieżnik. Na górze, było trochę śniegu, widoczność utrudniała mgła, a na samym szczycie wiało okropnie. Schroniliśmy się w wieży widokowej, w której wypiliśmy gorącą herbatę i czym prędzej ruszyliśmy w dół, ku schronisku pod Śnieżnikiem. Tu zrobiliśmy przerwę na posiłek i tą samą drogą wróciliśmy do Międzygórza. Schodziliśmy już przy zapalonych czołówkach. Przed nami było jeszcze sporo kilometrów i ostre podejście na Igliczną. W planach był krótki odpoczynek w schronisku i obejrzenie sanktuarium Matki Boskiej Śnieżnej. Niestety, mimo, że była godzina siedemnasta, wszystko było na głucho zamknięte. Ksiądz, który akurat podjechał samochodem, poinformował, że proboszcz ma gości, ale jeśli trzeba, możemy chwilę odpocząć. My postanowiliśmy ruszyć dalej. Problemem okazało się odnalezienie żółtego szlaku. Teren sanktuarium był ogrodzony, a sam szlak prowadził blisko płotu, dlatego trudno nam było go wypatrzeć w blasku czołówki. Plątaliśmy się w kółko i tylko dzięki uporowi i nawigacji, znaleźliśmy oznaczenie. Ścieżka była zarośnięta, prowadziła stromo w dół i wydawała się mało uczęszczana.
W końcu spadliśmy do asfaltowej drogi, we wsi Marianówka. Tu zatrzymaliśmy się, by odzyskać energię. Późnym wieczorem dotarliśmy na nocleg w Idzikowie.
Następnego dnia, dzięki uprzejmości gospodarza, który zaoferował powózkę autem, szybko znaleźliśmy się w Bystrzycy Kłodzkiej. Małe miasteczko jest bardzo malownicze. Na rynku, napiliśmy się pysznej kawy w cukierni "Pudrowa", następnie pokręciliśmy się po starej części miasteczka. Stąd złapaliśmy pociąg do Kłodzka. Czas, spędzony w Kłodzku, wykorzystaliśmy na zwiedzanie starej części miasta. Obejrzeliśmy częściowo zewnętrzną część twierdzy, napiliśmy się grzańca w kawiarni przy moście i przed 14:30 stawiliśmy się na przystanku PKS. Był to ostatni kurs do Radkowa, miasteczka, w którym mieliśmy spędzić następne dwa dni. Przez prawie całą drogę, byliśmy jedynymi pasażerami na tej trasie.
Radków znów okazał się bardzo malowniczy. Mały rynek, z pięknym ratuszem był otoczony starymi kamienicami, w których uwagę przyciągały pięknie rzeźbione drzwi. W jednej z kamienic znajdowało się nasze, nowocześnie urządzone mieszkanie. Po sąsiedzku znajdowała się przytulna pizzeria, a w innej, trochę dalej ulokowała się jedyna restauracja. Skorzystaliśmy z oferty gastronomicznej i pokrzepieni jadłem, udaliśmy się na spoczynek.
Następnego dnia czekała na wyprawa do Skalnych Bastionów. Są to ciekawe formy skalne, olbrzymie urwiska, z których rozlega się piękna panorama. My wędrowaliśmy czerwonym szlakiem w kierunku Strzelińca. Pod samym wierzchołkiem, droga, którą zamierzaliśmy dostać się na szczyt była zamknięta. Mimo zakazu wspięliśmy się ostrożnie, na własną odpowiedzialność, gdyż zależało nam na czasie. W basku zachodzącego słońca podziwialiśmy formacje skalne na Strzelińcu i przy zapalonych czołówkach schodziliśmy do schroniska pod szczytem. Potem już szybko i w zupełnych ciemnościach dotarliśmy do Pasterki, a następnie do Radkowa.
Następnego dnia opuściliśmy przytulne miasteczko, spakowaliśmy wszystkie rzeczy i ruszyliśmy początkowo tym samym zielonym szlakiem w kierunku Radkowskich Baszt. Dalej droga zrobiła się dość trudna. Prowadziła pod formacjami skalnymi. Należało przeskakiwać z jednego głazu na drugi, czasem przykucać, by udało się przejść. Na szczęście odcinek nie był zbyt długi. Dalej schodziliśmy już dobrą, leśną drogą, mijając, co chwilę informacje o skalnych grzybach. Długo maszerowaliśmy przez wieś Batorów. Celem naszej wędrówki była stacja PKP w Szczytnej. Skąd kolejami śląskimi mieliśmy udać się do Kłodzka, następnie do Wrocławia. Późnym wieczorem wsiedliśmy do pociągu we Wrocławiu i na sylwestra byliśmy w Warszawie.
Sylwestrowe dreptanie po krynickich szlakach 2021
Ostatnie dni starego roku 2021 obfitowały w liczne, rodzinne wydarzenia i o zaplanowaniu Sylwestra zupełnie zapomniałam. Dzień przed wigilią grzebiąc w ofertach hotelowych, natknęłam się na pakiet sylwestrowy w Krynicy Zdrój. Ostatnie miejsca i wygórowana cena. Zamiast oferty - booking.com. Dobry, aczkolwiek długi dojazd PKP z Warszawy i żadnej alternatywy, przyspieszyły decyzję wyjazdu. Bez żadnych konkretnych planów, map itp.
Krynica w okresie bożonarodzeniowym wygląda sentymentalne. Zwykle zaglądaliśmy tu na krótką chwilę schodząc ze szlaków lub będąc na nartach. Teraz mogliśmy przypatrzeć się malowniczym, zabytkowym budynkom na głównym bulwarze. Spróbować kawy i jedzenia w tutejszych restauracjach. Ten ostatni czas starego roku postanowiliśmy spędzić bez pośpiechu. Pierwszy dzień po przyjeździe zaczęliśmy od kawy w naszym przytulnym pensjonacie na Leśnej 44. Następnie udaliśmy się do Powroźnika. Do wsi kursują autobusy. My wybraliśmy taki, by wstrzelić się w godziny otwarcia cerkwi pw. Św. Jakuba Młodszego 14:00 - 17:00 (trzeba sprawdzać w lokalnym PTTK lub w necie). To cacuszko architektury, wpisane na listę UNESCO, można obejrzeć z przewodnikiem. Z Powroźnika niebieskim szlakiem pieszym Czarne Garby wróciliśmy do Krynicy zaliczając po drodze wzniesienie ok. 770 m.n.p.m. Wieczór zakończyliśmy w karczmie niedaleko naszego pensjonatu na ul. Leśnej. Następny dzień zaczęliśmy od degustacji kawy i kremówki
w jednym z urokliwych budynków przy bulwarach - Willa Róża. Naładowani energią ruszyliśmy w trasę wokół Krynicy. Żółtym szlakiem wspięliśmy się na Górę Krzyżową (812 m.n.p.m.) potem niebieskim, mijając po drodze Centrum Narciarskie na Słotwinach, dotarliśmy do wieży widokowej usytuowanej w pobliżu szczytu Drabiakówka (892,8 m.n.p.m.) Dalej wędrowaliśmy żółtym szlakiem przez Jaworzynkę (898 m n.p.m.) aż do zejścia do ruchliwej trasy 981. Tu, w karczmie Cichy Kącik mieliśmy zamiar odpocząć. Zbyt duża ilość turystów i narciarzy oraz późna pora pokrzyżowały nam plany. Zrezygnowaliśmy z dalszej wędrówki górami
i starą drogą dotarliśmy do centrum Krynicy.
Sylwester 2021 postanowiliśmy uczcić w 6-gidzinną wędrówką z Wierchomlii do Krynicy-Zdroju. Deszczowy dzień zaczęliśmy od wizyty w muzeum Nikifora. Autobusem w kierunku Piwnicznej dostaliśmy się do skrzyżowania na Wierchomlę Wielką. Około 7,5 km mieliśmy maszerować asfaltową szosą, by dotrzeć na szlak. Tego dnia mieliśmy wyjątkowe szczęście. Miły mieszkaniec wsi, właściciel kilku pensjonatów, zaproponował podwózkę. Dojechaliśmy autem do początku czarnego szlaku. Potem tylko 1,5 godzinny stromego podejścia i byliśmy już w bacówce pod Wierchomlą. Już u podnóża chatki słychać było rozbawione głosy, wesoły góral rozpalał ognisko, a w bacówce aż wrzało od gwaru i śmiechu. Zabawiliśmy tu chyba
z godzinę i po 15:00 wyruszyliśmy w drogę. Pożegnały nas cudowne widoki zachodzącego słońca, malownicza, zrobiona w pniu kapliczka. Marsz w kierunku Runka okazał się wymagający i zajął sporo czasu. Odwilż sprawiła, że szlak tonął w wodzie. Nogi grzęzły w mokrych zaspach, zapadając się głęboko w wodę. Zmęczeni dotarliśmy do rozejścia. Ruszyliśmy w kierunku wyciągu Słotwiny i dalej niebieskim, potem zielonym spadliśmy do Krynicy. Pora była późna i większość knajp szykowała się do witania Nowego Roku. Trochę zrezygnowani wracaliśmy do naszego pensjonatu, mijając po drodze restauracje hotelową, w której już raz się stołowaliśmy. Okazało się, że dla nas stolik się znalazł i moglibyśmy zostać tu cały Sylwester, ale mieliśmy inne plany. Po szybkiej regeneracji w naszym pensjonacie, po 22:00 udaliśmy się na bulwary, gdzie z muzyką powitaliśmy 2022 rok. Następnego dnia szybkie parkowanie, śniadanie i powrót do Warszawy.
Świętowanie niepodległości na górskich szlakach Beskidu Sądeckiego, 11-14 listopada 2021
Ze Szczawnicy Zdrój do Rytra - dzień pierwszy
Do Szczawnicy dojechaliśmy po 13:00. Przywitało nas piękne słońce. Ochoczo ruszyliśmy w górę. Po ponad godzinnym marszu i nabieraniu wysokości dotarliśmy do Bacówki pod Bereśnikiem (750 m n. p.m.) Wypiliśmy szybkie piwko, kawkę. Było raptem pół godziny na odpoczynek. Nie mieliśmy czasu, by rozkoszować się widokami, gdyż dzień w listopadzie jest krótki, a nas czekała daleka droga i podejście do Przechyby (1175 m n.p.m). Wędrowaliśmy żółtym EB szlakiem na Przysłóp, potem głównym beskidzkim na Przechybę. Najpierw maszerowaliśmy w pięknym, twardym świetle. Wkrótce drzewa zaczęły rzucać długie cienie. Już od 16:00 naszym przyjacielem wędrówki, stał się Księżyc. Szkoda, żw pierwszej połowie listopada nie jest w pełni i nie daje więcej światła. Do schroniska dotarliśmy w okolicy 17:30. Zjedzenie ciepłego posiłku zajęło 45 minut, po chwili odpoczynku wyszliśmy z ciepłego, gwarnego pomieszczenia w totalną pustkę i ciemność. Uzbrojeni w czołówki, GPS i inną elektronikę, pomaszerowaliśmy niebieskim w kierunku Rytra. Była 21:30 kiedy przybyliśmy do pensjonatu Relaks.
Z Rytra przez Cyrlę do Piwnicznej - dzień drugi
Po 25 kilometrowym odcinku zrobionym poprzedniego dnia, piątkowe śniadanie zjedliśmy o 10:00. Na dworze było mgliście i ponuro. W planach było krótsze przejście górami do Piwnicznej Zdrój i powrót lokalnym pociągiem do Rytra. Zawitaliśmy więc do Wilii Poprad na kawusię. Ciężkie buciory i turystyczny wygląd trochę kontrastowały z eleganckim wystrojem z lat XX i przystojnymi kelnerami z czerwoną muszką pod szyją. Uradowani luksusami, na lekko, z małymi plecaczkami, powędrowaliśmy w okolice Zamku, by wbić się na niebieski szlak, do Cyrli. Po przekroczeniu 700 m n.p.m gęste mgły zostały pod nami. Wędrowaliśmy w pięknym słońcu, rozkoszując się widokiem gór, tak innych o tej porze roku. Prywatna Chata Górska Cyrla,tętniła gwarem posilających się turystów. Ze schroniska udaliśmy się na Rozdroże pod Makowicą, weszliśmy na Pasmo Jaworzyny, skręciliśmy w kierunku Pisanej Hali.Tym razem także zachwycaliśmy się malowniczym, czerwonym zmierzchem, błękitem nieba, na którym wyraźnie odbijał się srebrzysty Księżyc. Było bajecznie. Około 300 m przed Pisaną Halą odbiliśmy na żółty szlak prowadzący do Piwnicznej. Schodziliśmy przy zapalonych czołówkach. Spokój wieczoru zakłóciło ujadanie psów, które dopadły nas za wsią Jarzębiackie Góry. Po raz pierwszy najadłam się strachu. Ogromne zwierzaki, wybiegły na drogę, ujadając zaciekle. Z duszą na ramieniu, nie zatrzymując się, twardo wspięliśmy się na wzniesienie - Granica 715 m n.p.m. Czasu do pociągu ubywało, więc skróciliśmy trochę przejście. Kolejna niespodzianka pojawiła się nagle, w postaci gęstej mgły. Zgubiliśmy polną drogę i na azymut, maszerując po łąkach dotarliśmy do rozświetlonego krzyża - Horskiej Kaplicy Narodu Polskiego. Zlokalizowaliśmy swoje położenie i dalej było łatwiej. Stromo zeszliśmy w okolice niebieskiego szlaku, potem, znowu na skróty dobiliśmy do żółtego, który doprowadził nas do stacji do PKP Piwniczna Zdrój, na 10 minut przed odjazdem pociągu.
Z Rytra do Chatki Magóra, przez Niemcową do Rytra - dzień trzeci
13 listopada postanowiliśmy rozpocząć wcześnie. Już przed 9:00 byliśmy na stacji Rytro, a kwadrans po wysiedliśmy na przystanku Piwniczna PKP. Raźno ruszyliśmy w górę w kierunku Kosmydle, by dobić do zielonego szlaku. Najpierw zaintrygowała nas wieża widokowa, która, ku naszemu zaskoczeniu, znajdowała się na terenie okazałej, prywatnej posesji Łazy 66. Teraz na głucho zamkniętej. Trochę dalej pojawił się malowniczy obrazek - na wzniesieniu, na którym pasły się owce, stał mały, murowany kościółek. Okazało się, że to kapliczka Piwowarówka p.w. św. Antoniego (mojego ulubionego świętego). Kapliczka była otwarta, znajdująca się wewnątrz tablica, informowała o fundatorze z 1908 roku Piwowarze i jego synu Wiktorze. Zaraz za zabudowaniami zaczął się szlak graniczny oraz strome podejście. Dla ułatwienia zbudowano schody około 150 m ostrego podejścia. W ten sposób gładko doszliśmy do niebieskiego szlaku, a następnie odejścia w kierunku chatki Magóry, która była celem pośrednim naszej trasy. Zjedliśmy pyszną szarlotkę i spadliśmy ostro w dół, do głównej szosy na Piwniczną. Dalej drogą podeszliśmy do trasy na Niemcową. Minęliśmy nieczynne już schronisko - chatkę pod Niemcową, wspięliśmy się na szczyt i przez Kordowiec wędrowaliśmy do Rytra. Z góry podziwialiśmy rozświetlone miasteczku, które na krótko stało się naszą bazą.
14 listopada to cały dzień podróży pociągiem z Rytra do Warszawy.